Evrende dolaşan bu ufak mutluluk parçası, sağa sola yuvarlanıp birilerine değiyor. Etkisi bir süre devam etse de, o kendini hızla geri çekip başka yerlere atıyor. İnsanlara da, tekrar geleceği günü beklemekten başka seçenek bırakmıyor.

Başka çareleri olsa paylaşacaklarına eminler ama “sınırlı sayıda mutluluk” var. Onlar da eğer bir parça yakalayabilmişlerse, tadını çıkarmaya çalışıyorlar. Yakalayamadıkları zaman ise –eğer önceden tadını almışlarsa- küçük bir çocuğun içinde hiçbir kötülük olmadan yan bakkladan aşırdığı çikolataya olan dayanılmaz istekleri gibi, gizlice ona sahip olmak istiyorlar. Hem de ne pahasına olursa olsun.

Başkalarının ne düşündüğü umurlarında olmadan, hırsızlığın o anda üstlerinde bırakacağı lekeyi bilmeden, gizlice sahip olma isteği kabarıyor damarlarında. Ama  o parça kendini -her zamanki gibi-  başka yerlere savurunca; içlernde kocaman bir leke, ağızlarında o muhteşem tat ve yüzlerine yapışmış acı ifadeyle kalakalıyorlar...