Geçen akşam eve dönüş yolunda arabamın camına yıllardır hasret kaldığım kar taneleri düşmeye başladı. Çoçukluğum geldi aklıma. Dokuz yaşım. Belki de on bir. Ne farkeder. Çocukların yaşı olmaz. Çocuk olunur. En çok çocukken mutlu olunur.

Önce yarın okul tatil olacak diye sevinç çığlıkları atacak gibi oldum. Kartopu oynayabilirdim. Matematik sınavım iptal olurdu. Arkdaşlarımla tükenmez bir enerjiyle birlik olur, kocaman bir kardan adam yapardık. Atkımızı boynuna sarar, burnuna havuç takardık.

Sonra büyük olduğumu hatırladım. Kar yağarsa dedim, yollar kapanır. İşe gidemem. Evden çıkamam bir yere. "Büyüdün sen!" dedim, çocukken sevinilirdi böyle şeylere. Kar yağıyor diye sevinemedim. Ve o an; büyüdükçe küçücük kalan mutluluklarım vurmaya başladı yüzüme.

DM Kadın & Moda Yayın Yönetmeni Aslı Sargın'ın 'Sevgililer Günü' Yazısı Şubat sayımızda...